Մեր սերն է, որ ինձ ուժ է տալիս

Written By: Gay Story – Հայաստան - Aug• 25•13

Նախ բարև ձեզ, ես Արենն եմ, 19 տարեկան եմ, սովորում եմ Երևանի ԲՈՒՀ-երից մեկում, արդեն երկու տարուց ավել է ինչ ինձ համարում եմ գեյ (եթե անկեղծ համասեռամոլ բառը այնքան էլ չեմ սիրում)…
Քանի որ մեր երկրում արդի մենթալիտետը ագռեսիա է ներշնչում գեյերի հանդեպ, այդ պատճառով ես ինձ այս երկրում կամ առնետ եմ զգում կամ էլ լավագույն դեպքում ձայնազուրկ… Ամեն անգամ համալսարան գնալիս աղոթում եմ Աստծուն որ գոնե էսօր էլ ամեն ինչ նորմալ անցնի ու ես չհայտնվեմ հայ, լավ տղաների ուշադրության կենտրոնում, համալսարանում նույնիսկ դասախոսները կարող են մատնացույց անել թե իբր սանրվածքդ ու հագուստդ հայ տղային վայել չէ… Ես բազմիցս եմ նշել իմ համակուրսեցիների ու դասախոսների մոտ, որ անձի օրիենտացիան մարդկային արժեքնեի հետ կապ չունի… Բայց դե ում ինչ եմ բացատրում…?

Նույնիսկ երբ անցած տարի չդիմանալով այս խաբեությանը փորձեցի պատմել իմ մասին մայրիկիս, որ գոնե մի մարդու առջև խիղճս հանգիստ լինի, բայց նույնիսկ մայրս չուզեցավ ինձ մինչև վերջ լսել… ասելով որ տարիքայինա կանցնի… նույնիսկ ծիծաղելի էր դա լսել նրա բերանից, քանի որ բժշկական բնագավառում դեր ունենալով հանդերձ դժվար թե իրականում նա էտպես էր մտածում, ուղղակի գիտակցաբար իրականությունից էր փախչում…

Ձգտում եմ միայն որքան հնարավոր է շուտ հեռանալ Հայաստանից, վախենում եմ, տագնապի ու սարսափի մեջ լինելով հոգնել եմ ապրելուց…
Արդեն վաղուց ինքնասպան եղած կլինեի եթե իմ կյանքում իսկական սեր չլիներ…
Միակ բանը որ ինձ ուժ ու ապրելու ցանկություն է տալիս դա իմ միակ սերն է իմ կյանքի իմաստը Արամսսս… Արդեն երկու տարի է ինչ միասին ենք թեև վեճեր լինում են, բայց ասում են շատ սիրելուց է…:-)

Բայց երկու տարուց երբ վերջացնեմ ուսումս մենք պատրաստվում ենք մեկնել Հայաստանից, ու արտերկրում աշխատել և ապրել…
Ես սիրում եմ նրան և դա ամենամեծ զենքն է պայքարելու ցանկացած մենթալիտետի ու դժվարությկունների դեմ, հավատացեք որ գեյ սեր գոյություն ունի և դա պակաս ուժգին ու գեղեցիք չէ քան տղայի և աղջկա միջև եղած սերը…
Սիրեք և կհաղթահարեք կյանքի բոլոր բարդույթները…
Սիրով Արեն….)))

(25 Փետրվար, 2013)

Ես մենակ չեմ քանի որ միայնությունը միշտ ինձ հետ է

Written By: Gay Story – Հայաստան - Aug• 25•13

Ես մենակ չեմ քանի որ միայնությունը միշտ ինձ հետ է

Կուզենամ մի փոքր պատմել իմ մասին: Ես ծնվել եմ 1994թ.և հենց այդ տարվանից էլ սկսվեց իմ տխրությամբ և դժբախտությամբ լի կյանքը: Առաջին դժբախտությունը տեղի ունեցավ հենց իմ ծննդյան օրը, երբ ինձ ծննդաբերելու ժամանակ մահացավ մայրս: Չգիտեմ թե ինչու կյանքը որոշեց այդպես դաժան վարվել ինձ հետ. ընդամենը մի քանի վարկյան էր ինչ բաց էի արել աչքերս և փորձում էի ընկալել շուրջս գտնվող պատկերներն ու գույները, բայց կյանքը մի անգամից հարվածեց ինձ: Այդպես ապրեցի առանց մոր, առանց զգալու մայրական քնքշանք: Հիմա կմտածեք որ մենակ չեմ և հայր ունեմ, թեև ցավով, բայց ասեմ, որ հայր էլ չունեմ, քանի որ մորս մահվանից և իմ ծնունդից ընդամենը 6 ամիս անց կյանքից հեռացավ հայրս, զոհվեց ավտովթարի հետևանքով: Դա երկրորդ ցավն էր:

Կներեք թե ձանձրացրեցի, բայց ուզում եմ կիսվել ձեզ հետ, քանի որ սենց առիթներ իմ կյանքում չեն լինում: Այդպիսով իմ ծննդյան առաջի տարում կորցրեցի իմ ամենահարազատ մարդկանց: Բայց դե փոքր էի, բան չէի հասկանում: ՈՒ ըտենց մնալով մենակ հարազատներս երես թեքեցին ինձանից և ինձ հանձնեցին մանկատանը. Այդպիսով մանկությունս անցավ արցունքոտ աչքերով: Երբ դարձա 5 տարեկան, սկսեցի հասկանալ, որ կյանքը դաժան է իմ հանդեպ: ՈՒ այդպես ամեն օր արցունքոտ աչքերով նստում էի ծառի տակ: Շատ աղոտ հիշում եմ, ամեն օր մի մարդ անցնում էր մանկատան մոտով և ինձ նստած տեսնելով՝ ամեն օր գրպանից հանում էր մի կոնֆետ և տալիս էր ինձ: ՈՒ մի օր էլ էտ մարդն եկավ մանկատուն ու խոսեց տնօրենի հետ և ինձ մի քանի ժամով տարավ իրենց տուն. բոլորն ինձ սիրեցին: Լավ շատ չերկարացնեմ, ըտենց որոշ ժամանակ անց ինձ որդեգրեցին, ապրեցի մեծացա ու ինձ զգացի հարազատ տան մեջ, ունեցա ինձ շատ սիրող 3 քույրեր:

Անցան տարիներ, մեծացա ու դարձա 14 տարեկան, ու մի օր զգացի, որ ինչ-որ տարօրինակ բան եմ ուզում, թեև հասարակության կողմից ոչ ընդունելի բայց փաստը մնում էր փաստ որ ինձ դուր էին գալիս տղաները, թեև ինքս ել տղա եմ, սկզբում մտածեցի որ կանցնի և լուրջ բան չկա, բայց հիմա երբ անցել է մոտ 5 տարի և շուտով կլինեմ 19 տարեկան, ինձ էլի դուրեն գալիս տղաները, և ես հասկացա որ ես գեյ եմ: Միշտ երազել եմ սիրեմ, լինեմ սիրված, երազել եմ բռնել տղայի ձեռք, համբուրել, շոյել մարմինը և տրվել իրեն, ու որ դա երբեք չվերջանա. բայց կյանքում այդպիսի բան ինձ հետ չի եղել, քանի որ դա ինձ համար անիրականանալի երազանք է, քանի որ կյանքը միշտ զրկում է ինձ ուրախությունից, չկա այնպիսի մեկը որ ինձ կուրախացնի:

Մանկատան տարիներից անցելեն մոտ 14 տարի,և ինչպես այն ժամանակ, հիմա նույնպես արցունքները դեռ աչքերիս են, կարծես դարձել են մի լիճ, տխրության մի լիճ, որում լողում են սև կարապները: Ամեն օր քայլում եմ մենակ, օրերս անցնում են մենակ, ամեն գիշեր պառկում եմ քնելու, անջատում եմ սենյակիս լույսը և ակամայից նորից սկսում են արցունքներս վազել: Բայց մինչև ու՞ր մինչև ե՞րբ, ինքս էլ չգիտեմ. ու այդպես պառկում եմ բայց չեմ կարողանում քնել, քանի որ պառկում եմ մեծ անկողնու վրա և նայելով կողքս դատարկ ուղղակի տանջվում եմ: և ողջ գիշեր նստած պատուհանից նայում եմ աստղերին, լուսնին,ու վառելով սենյակիս լույսը բարձիս տակից հանում եմ միակ բանը, որ մնացել է ծնողներիցս, նրանց լուսանկարը, երջանիկ բայց տխրությամբ լի նկարը, որ 4 տարի առաջ տատիկս էր տվել որպես հիշատակ: ՈՒ այդպես նայում եմ նկարին ու հարցնում, ի՞նչու, ի՞նչու ինձ լույս աշխարհ բերեցիք, բայց դե հարցս այդպես էլ մնաց անպատասխան:

Մի օր որոշեցի սոցիալական ցանցով գտնել երազներիս ասպետին, ով ինձ կսիրի ու քնքշանք կպարգևի, ու մի կայքում բացեցի հաշիվ և սկսեցի որոնումները, էլ ով ասես գրեց, հազար անառակ ու թափթփուկ, որոնց մոտ գործում է միայն անասնական բնազդը: Եվ ես հասկացա, որ սեքսի մոլուցքը կուրացրել է բոլորին: Շատերն առաջարկեցին հանդիպել, բայց մերժեցի. և հիմա շատ ուրախ եմ դրա համար որ չեմ հանդիպել, սեքսից հետո ինձ զգալու էի օգտագործված առարկա, և ես դրան չէի դիմանա, և հաստատ կյանքիս վերջ կտաի: Եվ այդպես հիասթափված ամեն ինչից ու բոլորից, որոշեցի փակել հաշիվս համացանցում, քանի որ այդտեղ էլ կյանքը ինձ չժպտաց: Վերջին վարկյաններ որ պետք է անունս ջնջեի այդտեղից մեկել հանկարծ տեսա մի տղու, մի պահ կանգ առա, կարդացի նրա գրած տողերը և հասկացա որ խելացի մարդիկ դեռ կան այդտեղ ու առանց հապաղելու գրեցի նրան, գրեցի որ օգնի ինձ իր խորհուրդներով, բայց քանի որ այդ պահին նա համացանցում չէր, որոշեցի սպասել նրա պատասխանին, և հաշիվս չփակեցի: Գիշեր էր գնացի քնելու, բայց չկարողացա. ողջ գիշեր մտածում էի նրա գրած հիանալի և հուսադրող խոսքերի մասին, և կամաց կամաց աչքերս փակվեցին ու քնեցի: Առավոտյան բացեցի աչքերս ու մի անգամից վազեցի դեպի համակարգիչը, նա պատասխանել էր ինձ, աչքերիս չէի հավատում, չեմ կարող նկարագրել թե ինչ զգացողոըթյուն առաջացավ ինձ մոտ:

Այդպես մենք սկսեցինք մեր վիրտուալ շփումը: Ամեն օր տեսնվում էինք տեսազանգով, թե ես, թե նա հավանեցինք մեկս մյուսիս: Կարծես գտել էի էն ինչի մասին այդքան երազում էի, բայց այդ աննկարագրելի ուրախությունը հօդս ցնդեց իմանալուն պես, որ նա Հայաստանում չի բնակվում և հեռու է ինձնից հազարավոր կիլոմետրեր: Շատ տխրեցի, բայց մեկա էլի շարունակեցի սիրել իրան, և շարունակեցինք մեր շփումը, և չկար այնպիսի օր որ չխոսեինք. օր օրի ավելանում էր սերս իր հանդեպ: Մենք շփվում ենք մինչ օրս, իմանալով հանդերձ որ նա երբեք չի գալու իմ մոտ Հայաստան, ու դրա համար շատ եմ տխրում տառապում: Ես վերջերս սկսել եմ հարբեցողությամբ զբաղվել, արդեն երկու անգամ այնքան եմ խմել որ ուղղակի ինձ կորցրել եմ: Չգիտեմ մինչև երբա սենց շարունակվելու, էլ չեմ դիմանում, սիրո կարիք ունեմ, մենակ եմ, մենակ եմ միշտ, հենց հիմա գրելով այս պատմությունը մենակ եմ, մենակ նստած տանը ու էլի արցունքոտ աչքերով գրում եմ: Մի գուցե ես ավելո՞րդ եմ այս կյանքում .չգիտեմ չգիտեմ մինչև երբ եմ այսպես տխուր սպասելու իմ երազների ասպետին, ինչ-որ չափով անիրական:

ՈՒնեմ միայն մի ընկեր, անբաժան ու հավատարիմ ընկեր, որ ինչ ել լինի ինձ երբեք չի լքի, դա միայնությունն է: Ես մենակ չեմ քանի որ միայնությունը միշտ ինձ հետ է:

Շնորհակալություն ընթերցելու համար:

Դավիթ

(30 Սեպտեմբեր, 2012)

Էս կյանքում իմ դերը

Written By: Gay Story – Հայաստան - Aug• 09•12

Էս կյանքում իմ դերը…Միասեռական, բիսեքսուալ:

Վերջին 3 տարիներին եմ հասկացել բառի նշանակությունը, ընդունելով ինձ:
Վախտին, որ բան չէի ջոգում մտածում էի թե միակն եմ իմ էությունով, իմ հակումով. շատ ժամանակ փակվում էի իմ սենյակում ու փորձում պարզաբանել ինձ: Շատ վախտ վազում էի իմ ու ընկերոջս սիրած ու անբաժանելի վայրը: Միակ տեղը, որը ինձ ցրումա իմ առoրյաից, իմ էությունից բայց հմի ըտեղ ուշ-ուշ եմ ըլնում:

Լինելով շատ կոմպլեքսավորված անձնավորություն թե հմի թե առաջ մինչև վերջ չեմ կարողացել վստահել ամենավստահելի ու արդար մարդուն: Էս եմ ես… Մեկը ով վախենումա առաջ նայելուց, ով ամեն ինչ թողնումա բախտի քմահաճույքին, մեկը ով չունի մեկը, որ չվախենա մենակությունից, որ ձեռք ձեռքի բռնած քայլեն առաջ: Տարիների ընթացքում հասկացել եմ շատ բան.. պրիտոմ են, որ ում ոնց դուրա գալի պետքա ըտենցել ապրի, բայց ես 3 տարիների ընթացքում համոզվել եմ, որ տղեն տղու հետ ունենալով հարաբերություն, չպետքա որոշ անձնավորությունների կողմից բարձրաձայնվի որպես գյոթ.

Վռոձի, որ էդ տուֆտա արտահայտություններ անողը մի հատ գեյա կամ բեսամթ քյառթ բիսեքսուալ ով իրան դրելա հոմոֆոբի տեղ: Ես ընդունել եմ ինձ, իմ էությունը, իմ սեռական հակումները ու պրիտոմ չեմ ամաչում իմ անձից, որտև իմ արտաքինն ու շառժուձևը ձև չի, որ ինձ պալիտ անի:

The bisexual boy

Մինչև երբ…

Written By: Gay Story – Հայաստան - Aug• 09•12

Մինչև երբ…Էհ էլ չգիտեմ…

Մինչև երբ պետք է թաքցնեմ որ գեյ եմ:

Վախենում եմ որ երբ իմանան իմ շատ վատ կլինի….

Ահավոր ամաչում ու զզվում եմ ինձնից…

Եթե իմ այսքան տարիների պահած գաղտնի մի օր բացահայտվի ես հաստատ ինքնասպան կլինեմ…

Չգիտեմ մի խորհուրդ եմ ուզում իմանամ…

Ինչ անեմ ?…

Արամ

Չեմ ուզում լինել գեյ…

Written By: Gay Story – Հայաստան - Aug• 09•12

Չեմ ուզում լինել գեյ…Վերջ…

Մի քանի որ առաջ ծնողներս իմացան որ գեյ եմ ու տղու հետ եմ քնել… էտ իմ համար ուղղակի աշխարհի վերջներ… սաղ ընտանիքս անդամները ինձ մի լավ բան ասեց… իսկ ես լացում էի…

Չգիտեմ մի գուցե սա իմ կյանքի վերջին օրերն են, քանի որ որոշել եմ ինքնասպան լինեմ…

Խնդրում եմ ինձ օգնեք, մի ուղղություն ցույց տվեք…



Free Page Rank Tool