Բոլորս ունենք մեր կյանքը ու մեր կյանքի պատմությունը, որքան տարբեր ենք մենք, նույնքան էլ նրանք: Վերջապես խոսելու կիսվելու հնարավորություն եմ ստացել, ու ուզում եմ կիսվել ձեզ հետ: Խնդրում եմ փորձեք հասկանալ, մի մեղադրեք, ես ինքս դա կանեմ բոլորիս փոխարեն, ու եթե գոնե մեկը ինձ հասկանա, ես դեն կշպրտեմ իմ սրտի քարերը թեկուզ մի պահ, թեկուզ մի վայրկյան…

Իմ անունը Գարիկ է (փոխված), ես 23 տարեկան եմ, ունեմ քույր ու եղբայր և ունեցել եմ հրաշալի ծնողներ, բայց նրանք էլ չկան, իմ երկու աստվածները լքել են ինձ, լքել են եղբորս ու քույրիկիս. բայց դիտմամբ չեն արել, կյանքն է այդպես դասավորվել: Այսպես կոչված մութ և ցուրտ տարիներին` 1994 թվականին, երբ ես 6 տարեկան էի, մահացավ մայրս. եղբայրս` մեր մեջի փոքրը, նրան միայն նկարներով է տեսել: Այդ օրից ամեն նոր տարուն, ամեն իմ ծննդյան տարեդարձին համ երազանք եմ պահում մոմերը փչելիս, համ էլ բարի ծերուկ ձմեռ պապին եմ խնդրում, որ մայրիկս ետ գա, որ ամեն օր ուղիղ կեսօրին, երբ ժամացույցի սլաքները իրար վրա են ելնում, ես դուրս գամ բակ, նստեմ մայթեզրին ու սպասեմ մայրիկին, որը այդ ժամերին ընդմիջման էր գալիս. շատ եմ նստել այնտեղ, սպասել, որ մոտակա շենքի եզրից մաման կգա, բայց…

Ինչպես յուրաքանչյուր բան, որ սկսվում է և ավարտվում, այդպես ել ավարտվեցին այդ մութ տարիները:

Մայրիկիս կորցնելու ցավը հետզհետե վերածվեց մի անսահման կարոտի, նա մի երազանք դարձավ իմ ուղեղում, իսկ հայրս լուռ ու հնազանդ, գլուխը կախ, ՀԱՅԻ նման հպարտ ու անկոտրում իր բեռն էր քաշում, իր լուծն էր քաշում, ու երեկոները լուռ հանգչում հեռուստացույցի միալար բվվոցի տակ. քանի քանի անգամ ես ուշ գիշերներին արթնացրել եմ, որ իր անկողնում քնի, ոչ թե հեռուստացույցի մոտ բազմոցին նստած: Ես հասկանում էի նրան, լռում էր նա միշտ, բայց նրա դեմքը շատ բարձր գոռում էր իմ ականջների մեջ, հասկանում էի որ շատ էր կարոտել իր սիրելի կնոջը, իր կյանքի սիրուն, բայց….

2002 թվականն էր, նոր տարի, կեսգիշերը անցավ շատ ուրախ, հավաքվել էին հորեղբայրներս, հորաքույրներս, վերջին 8 տարվա մեջ հայրիկիս ամենաերջանիկ օրն էր, դա նրա դեմքից էր զգացվում, ու հենց այդ գիշեր նա մի բան ասեց կենաց ասելուց… ասեց ժողովուրդ ջան, 2002 թիվնա – ոնց կարդում ես 02-ա դուրս գալի, մի բան չըլնի, զգույշ եղեք:

2002 թվի մայիսի 21-ին մահացավ հայրս… Ողջ գիշեր նրա կողքին էի, չէր բողոքում, անընդհատ ասում եր չմտածես տղես, հեսա լավ եմ ըլնելու, հենց ոտի հելա՝ մի հատ քեֆ ենք անելու, քաղաքը թնդաաա… Առավոտյան ասեցի – պապ, ո՞նց ես, ասեց – լավ լավ չեմ տղես. կյանքում առաջին անգամ լսեցի էտ խոսքերը, միշտ ինչ էլ որ պատահած լիներ, ասում էր լավ եմ տղես, իսկ հիմա…

Մի քիչ հետո ձեռս բռնեց, ախպորս ասեց դուրս արի, պինդ բռնեց ձեռս ու շատ լուրջ դեմքով կարծես բարկացած ասեց….. «Լսի՛ քեզ ինչ եմ ասում, դու իմ ոսկի տղեն ես եղե, Ալիկը մեր ծաղիկնա, Անուշի մասին չեմ մտածում, իրա սիրած տղեն լավ տղայա, Ալիկին չնեղացնես, հիմա դու ես իրա հերը, ես մորդ անունից էլ եմ խոսում, Ալիկին տիրություն կանես, ամեն ինչ արա որ լավ ըլնի իրա համար, կսովորես կպրծնես, հետո ես արդեն հանգիստ կլնեմ, ու քիտդ չկախես, քո հերը էն տղեն չի էղե, որ դու դուխդ քցես,»- ու մի հատ մի հատ… աստված իմ… մի հատ ապտակեց. ամբողջ ուժով, ասեց,- «որ խոսքերս լավ հիշես, ասածներս անես, ու չլնեմ չիմանամ քիտդ կախել էս, ուր էլ ըլնեմ կգամ քացուս տակ կքցեմ …»

Մնացինք մենակ` ապրելով մեր ծնողների հիշատակով: Քույրս ամուսնացավ 2004 թվին ու դարձավ մեր երկրորդ մայրը: Ես ընդունվեցի 2005 թվին, անվճար, հորս, մորս, իմ, իմ ախպոր ու իմ քրոջ, իմ ընտանիքի պատվի համար… Քույրս ամուսնու հետ գնաց Բեռլին ու օգնում էր մեզ ամեն ինչով, օգնում էին մեզ բոլորը, իսկ ես սովորում ու աշխատում էի ու անում էի ամեն ինչ Ալիկի համար:

Ալիկը մեկն էր այն քչերից, ով համալսարան մեքենայով էր գնում… Ավարտելուց հետո ես չշարունակեցի ուսումս ու անցա աշխատանքի, խնդրեցի բոլորին որ էլ մեզ չօգնեն, ու համառ ավանակի նման հրաժարվում էի բոլորի օգնությունից, որովհետև իսկապես կարիք չկար օգնելու…

Ալիկը փոքր է ինձնից 5 տարի ու  իմ ծննդյան հաջորդ օրը նրա ծննդյան օրն է… Մենք միշտ ապրել ենք իրար թիկունք թիկունքի տված, ծնողներիս մահից հետո մենք մենակ էինք մնացել, քույրս իր կյանքն էր կերտել, աստված իրեն պահապան լինի, արդեն քանի քանի անգամ քեռի եմ դարձել, իսկ Ալիկը՝ իմ եխբայրը, իմ փոքրիկ տարբերակն էր, նայում եմ նրան ու տեսնում ինձ՝ մի քիչ ավելի նուրբ, մի քիչ ավելի մանկահասակ, մի քիչ ավելի միամիտ ու ինձանից շատ ու շատ անգամ մաքուր ու անկեղծ…

2010 թվականի սկզբից ինչ որ բան փոխվեց, նյարդային էր դարձել, ահավոր կռվարար, մեղադրում էր ինձ որ ապրում եմ անդարդ ու ոչ մի բան չեմ հասկանում, որ լավ ախպեր չեմ: Ինձ համար ծանր էր լսել, չէ՞ որ ես այդքան սիրում էի նրան ու ապրում էի նրա համար, որ նա լավ մարդ դառնա, որ հորս պատգամը կատարեմ, որ հորս հոգին խաղաղ լինի…

Մոտեցավ մեր ծննդյան օրերը, հերթական անգամ կռվեցինք, ինձ շատ վիրավորեց, ու ես ասեցի որ իմ ծննդյան օրը ես նշելու եմ առանց իրա` իմ ընկերների հետ, ու տենց էլ արեցինք, իմ ամենամոտ 3 ընկերների ու իմ ընկերուհու հետ գնացինք քաղաքից դուրս, լավ ուրախացանք: Բայց պլանները մի քիչ փոխվեցին, ինձ զանգահարեցին ու ասեցին, որ շտապ աշխատանքի պետքա ներկայանամ, որ իմ ներկայությունը պարտադիր է, անգամ իմ ղեկավարը խոսեց ու խնդրեց որ ներկա լինեմ: Չնայած ալկոհոլի քանակությանը` ես ռիսկի դիմեցի ու վերադարձա քաղաք` ճանապարհին կռվելով բոլոր այն ճանապարհային ոստիկանության աշխատակիցների հետ, ովքեր կանգնացնում էին: Գիշերը ժամի 4-ի կողմերը հասա տուն, զգույշ բացեցի դուռը, որ Ալիկը չարթնանա, ու մտա հյուրասենյակ: Հյուրասենյակում սեղան էր բացված, գարեջրի, գինու շշեր կային դատարկ, ընենց տպավորություն էր, որ մի մեծ խումբ մարդիկ մի լավ կեր ու խում են արել: Ես զարմացա. նախկինում երբեք նման բան չէր եղել, փաստորեն Ալիկը իր ծննդյան օրը առանց ինձ է նշել…

Գնացի դեպի Ալիկի սենյակ, այնտեղ մարդ չկար, անկողինը անգամ ձեռք տված չէր, անհանգստացա՝ թե ուր կարող էր լիներ նա այս ուշ ժամին… զանագեցի նրան, հեռախոսի ձայնը եկավ իմ սենյակից…

Երբ լսվեց Ալիկի քնաթաթախ ձայնը «ի՞նչ կա», ես մտա իմ սենյակ, իմ սեփական սենյակ` հարբած երերալով… Իմ սենյակը շատ էր փոխվել, իմ անկողնում պառկած էր Ալիկը, իմ եղբայր Ալիկը` լրիվ մերկ, իսկ նրա կոխքին մի ուրիշ տխա` էլի մերկ… Ալիկը գրկել էր նրան, աջ ձեռքով բռնել էր հեռախոսը, ձախ ձեռքը նրա մարմնի տակ էր… Իմ համար ժամանակը կանգնեց, սիրտս սեղմվեց, մի հատիկ լոբու չափ դարձավ, նեղվել սեղմվել էի, հատակը ոտքերիս տակից փախչում էր, ինձ մի փոքրիկ խղճուկ մանուկի նման էի զգում, ու այդ տեսարանն էր աչքերիս առաջ… մերկ Ալիկը ու այդ դեռահասը… աստված իմ… աստված իմ… ես կույրի նման շոշափելով հասա հյուրասենյակ: Ինձ կործանված էի զգում ու դատարկված, … սենյակից աղմուկ լսեցի, ինչ որ մեկը վազելով դուրս եկավ տնից, քիչ անց Ալիկը երևաց դռների արանքում… մթնաց ու սփրթնած դեմքով… իսկ ես.. իսկ ես պահի տակ զայրացա. ուղեղս մի պահ սկսեց աշխատել… իմ ախպերը գոմիկա, իմ ախպերը գոմիկա…. անընդհատ պտտվում էր այդ ամենը ուղեղիս մեջ…
Իսկ Ալիկը հանգիստ ու քարացած լսում էր իմ գոռգոռոցները, իմ վիրավորանքները ու լռում:

Վերջում ինձ ասեց, որ հասկանումա ինձ, բայց իմ գոռգոռոցները, վիրավորանքները ոչինչ չեն փոխի, ասեց որ ես գեյ եմ, ինձ աղջիկները չեն հետաքրքրում, ինչ ուզում ես արա, ես կգնամ եթե ուզես…

Դժոխք սկսվեց իմ կյանքում, ո՞նց կարող են երկու տղա շոյել, սիրել, համբուրել իրար ու դեռ ավելին` մերձենալ իրար հետ: Հիմա` այսքան ժամանակ անց, էս տողերը գրելիս, նորից վերապրում եմ այն պահերը ու նույն ձև դողում են ձեռքերս:

Ես համակերպվեցի մի կերպ, հանուն իմ հոր, հանուն իմ մոր, հանուն իմ աստված ծնողների… ու ամեն անգամ, երբ նա ուշ էր տուն գալիս կամ դուրս էր գալիս, ես նույն պատկերն էի պատկերացնում: Պատկերացնում էի Ալիկին մերկ ինչ-որ մեկի հետ, բայց ի՞նչ են անում նրանք, ո՞վ է նրանցից աղջիկը, ո՞վ տղան, ու դա ինձ խելագարության էր հասցնում, քիչ էր մնում կորցնեի աշխատանքս: Սթափ վիճակում շատ քիչ էի լինում, չէի շփվում նրա հետ, աշխատում էի ուշ գալ տուն, որ չտեսնեմ ու շուտ գնալ… բայց ես էլի սիրում էի իմ փոքրիկ եղբորը, իմ Ալիկին:

Շատ չեմ ուզում երկարացնել, չեմ ուզում տանջել և ձեզ, և ինձ…

Ժամակի ընթացքում ես հասկացա, թե ինչն էր պատճառը այդքան բուռն ռեակցիայի, ես հասկացա, որ խանդում եմ իմ հարազատ եղբորը, որ չեմ ուզում նրան ուրիշի մոտ թողնել, չեմ ուզում ուրիշի հետլ ինի…

ՈՒ մի անգամ իր համակարգչի մեջ կարդացի մի գրություն, որը ինձ էր ուղղված…

Տարիներ շարունակ նա ուզեցել էր ինձ ու նկարագրել այդ ամենը, ինչ-որ ուզում էր…

………………………………

Ինչքան թանկ է նա ինձ համար, տղան ուրիշա, նրա բույրը, նրա մարմինը, նրա սերը, մեր սերը:
Կներեք մեզ, հասկացե՛ք մեզ, աստված իմ հասկացի՛ր ինձ… հասկացի՛ր մեզ…
Նորից ու նորից աստված եմ կանչում…

Գարիկ

(14 հուլիս, 2011)